Scroll down

Alternate Text

Jongerenambassadeurs

Tri, Hevien, Margarita, Sabina, Buyna, Mina, Alisa en Akhrat; kent u hen nog? Allemaal hebben zij moeten strijden voor hun kinderrechten. Voor sommigen is het nog vers, voor anderen een paar jaar geleden. Uiteindelijk kregen deze kinderen na jarenlange onzekerheid een verblijfsvergunning. Zij omschrijven wat het met hen deed om geen verblijfsvergunning te hebben en vertellen zij over het moment dat zij hoorden dat zij in Nederland mochten blijven. Ook hebben zij een krachtige boodschap voor kinderen die nog steeds in onzekerheid zitten over hun verblijfsvergunning en bovenal voor de leden van de Tweede Kamer. Kinderen horen na vijf jaar in Nederland te blijven. Stop hun onzekerheid en erken hun verblijfsrecht. Samen bundelen deze jongeren, als ambassadeurs van Defence for Children, hun krachten om een stem te geven aan kinderen zonder verblijfsvergunning en zich in te zetten voor de erkenning van hun rechten.

In Brussel!

Tijdens ‘High-level conference to celebrate the 30th anniversary of the Convention on the Rights of the Child’ in het Europees Parlement gaf jongerenambassadeur Akhrat Selevani een krachtige toespraak. Zij vertelde over de vele verhuizingen die tijdens haar verblijfsprocedure in Nederland, over het juridische gevecht om een bad stoeltje voor haar gehandicapte zusje en over het tekort aan privacy in de opvangcentra. Akhrat sloot haar toespraak af met een duidelijk en helder verzoek: ’laat kinderen kind zijn’.

Ruzanna

"Na het schandalige verhaal van Howick en Lili was de angst nog groter. Er was iets gebroken in me. Ik had nergens zin in. Ik bleef leven alleen omdat ik mijn moeder niet in de steek wou laten,​ ​zo​ ​erg​ ​was​ ​het​ ​voor​ ​mij. "

Lees Meer

Emmy

"Ik heb wel meerdere keren actie moeten voeren om voor mijn recht op te komen. Het was heel spannend. Ik kan het ook een strijd noemen: wij werden wel als groep gehoord, maar er werd verder niets mee gedaan."

Lees Meer

 

Akhrat

"Ik ben erg geholpen door Defence for Children met het krijgen van mijn verblijfsvergunning. Ik hoop dat ik met mijn stem namens alle andere jongeren mag spreken die geen verblijfvergunning hebben."

Lees meer

Anood

"Ik hoorde het nieuws van de immigratiedienst zelf, nadat ik ze zelf gebeld had of er een uitslag was op onze aanvraag. Ik was helemaal in shock. Ik was heel emotioneel en het besef dat ik echt een vergunning heb gekregen duurde echt wel een week ongeveer."

Lees meer

Noor

"Er moet meer aandacht komen voor dit probleem. We gaan in gesprek met leden van Tweede Kamer en zullen er op blijven aandringen dat ze iets moeten doen voor deze kinderen."

Lees meer

 

Margarita

"Ik heb de periode zonder vergunning als heel erg eng en onzeker ervaren. Ik had veel wensen en dromen, maar het was op een gegeven moment hopeloos omdat je geen mogelijkheden meer ziet op een toekomst."

Lees meer

Tri

"Ik ben ambassadeur omdat ik andere gezinnen wil helpen, net zoals anderen mij hebben geholpen toen ik het nodig had. We moeten actievoeren en kamerleden iets aanraden, zodat ze hun gedachtes kunnen veranderen."

Lees meer

Hevien

"Een moment bleef ik roerloos staan. Begreep ik het goed? Bedoelt ze dat we een verblijfsvergunning hebben gekregen? Dat we niet terug naar Syrië moeten? Mag ik in Nederland blijven?"

Lees meer

Sabina

"Mijn boodschap aan alle kinderen die nog in onzekerheid zitten: 'Geef de moed niet op!' Ik weet dat het moeilijk is, ik weet dat het voel alsof de grond onder je voeten vandaan wordt gehaald. Maar na regen komt zonneschijn."

Lees meer

Rania

Rania is Koerdisch en komt uit Irak. Op haar vierde vluchten haar ouders, samen met Rania en haar broer en zus naar Nederland. Ze procederen zeker tien jaar. Zo lang in onzekerheid, dat doet iets met je. Rania wordt er vooral wat vlak van. Na zo’n lange strijd gaat het enthousiasme er wel een beetje af. Zelfs als je hoort dat je voor altijd mag blijven.

Lees verder

Buyna

Buyna is zes als ze met haar moeder vlucht uit Mongolië. Ze leeft veertien jaar in onzekerheid voordat een klein pasje hier een einde maakt. Een verblijfsvergunning, na al die jaren procederen en wachten. Onzekerheid en wanhoop maken plaats voor opluchting en blijdschap. Ze mag eindelijk gaan dromen over een toekomst, in Nederland.

Lees verder

Nazeli

De jongste ambassadeur is misschien wel de strijdvaardigste. Haar naam: Nazeli. Op haar achtste vertrokken met haar ouders en zusje vanuit Armenië om rust te vinden in Nederland. Dit duurde uiteindelijk tien jaar. Nazeli zit in 5 vwo en is vastbesloten rechten te studeren, om uiteindelijk zo veel mogelijk vluchtelingenkinderen te helpen.

Lees verder

Mina

De ouders van Mina vluchten in 1998 vanuit Egypte naar Nederland, omdat zij vanwege hun geloof worden bedreigd. Mina en zijn zusje worden in Den Haag geboren. De hele familie woont heel lang in de illegaliteit en onzekerheid, zeker zeventien jaar. Die periode was heftig en moeilijk, maar zeker ook leerzaam. Mina hoor je daarom niet klagen.

Lees verder

Alisa

Na jaren wachten komt er een verblijfsvergunning. Maar helaas alleen voor Alisa’s ouders en haar broertje. Zij en haar zussen moeten maar even kijken wat ze gaan doen. En waar ze gaan wonen.

Lees verder
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze website zo soepel mogelijk draait. Door gebruik te maken van onze website gaat u akkoord met ons beleid. Privacy verklaring
Ja
Nee